No ja nie powiem żeby zombie były wdzięczniejszym tematem niż ludzie bo to są ludzie. Tak naprawdę każdy film, komiks czy książka o zombie nie jest o żywych trupach, lecz o ludziach właśnie. Zombie to koszmar człowieka, że kiedyś ulegnie swoim najniższym instynktom i zatraci swą świadomość i indywidualność w tłumie, podążającym bezmyślnie przed siebie aby zaspokoić swoje najniższe i najprymitywniejsze instynkty.
 Bohaterzy moich pasków to tak naprawdę ludzie, których znam. Zlepiłem (znaczy narysowałem :p) te zgniłki z najbardziej uporczywych wad ich charakterów. Z resztą główny bohater zombie Frank ma wiele ze mnie(śmiech).

To zależy jak na to spojrzeć, chyba zależy od sposobu w jaki patrzysz na świat. Sądzę, że makabra, groteska i ostra satyra jest mocniejsza, skuteczniejsza. Takim sposobem mogę sprawniej przekazać czytelnikowi  myśl.
Na przykład: wyjdzie Myszka Miki, zatrzyma dzieciaka przed wzięciem dragów od pana z blizną i krzywą gębą i powie mu wzniośle" To jest złe!". Dzieciak spuści głowę i powie: "Och Miki masz rację, to jest złe, już nigdy tego nie zrobię". Jest to pewien przykład w jaki można przekazać coś widzowi, ale niezbyt skuteczny.
Natomiast jeśli wyjdzie zombie, zacznie się nabijać z dzieciaka, że jest chory i niedługo umrze, potem zjada go bezlitośnie jakby był kawałkiem mięsa, bawiąc się przy tym w najlepsze. Na końcu odwróci się do czytelnika, który chichocze i powie do niego: "Jestem taki jak ty, jestem tobą!". Wtedy widz przestanie się śmiać i powie sobie może : "O kurde, to prawda:"

Coś takiego zostanie w głowie na dłużej niż jakiś harcerzykowaty "Mr. do-good". Sądzę, że czasem warto kopnąć po odsłoniętych nerwach i zwrócić tym uwagę widza na coś istotnego, czemu powinien się przyjrzeć.
Oczywiście nie robię z siebie jakiegoś poety, czy króla intelektualistów, który ma wszelka wiedzę tajemną w małym palcu, łyka traktaty filozoficzne na posiedzeniu w kibelku, a z Bogiem spotyka się na piwie.
Ja po prostu staram się moimi bardzo skromnymi jeszcze środkami coś podsunąć widzowi, poprzez tą makabreskę, czarny humor i w sumie rozrywkę, jakim chyba jest ten komiks.
Nie tworzę sztuki. Młodziak taki jak ja, który tworzy paski komiksowe, które w większości czytają nastolatki, piszące blogi nie może mówić, że tworzy sztukę. To by była czysta impertynencja. Sztukę tworzyli artyści, Michał Anioł, Breugel i tak dalej...
Ja robię po prostu....swoje. To co kocham. Jednak, jeśli chociaż jedna osoba oprócz tego, że miała chwilę radochy przy czytaniu mojego komiksu, również się nad czymś zastanowiła, zatrzymała na moment i pomyślała, to będzie mój mały sukces.

No dwulecie Umarlaków mija w maju, nawet długo się utrzymują jak na webcomic.
Początki...Hmm. Ciężkie.
Pamiętam że w 2004 roku rysowałem jak szalony jednoplanszówki z takimi gościami "Wembley i Scott" To był taki początek kiedy na serio zabrałem się za komiks. Swego czasu Kintar, wziął to do swojego zina "Block". Gość teraz prowadzi zina Agresor i pokazuje całkiem niezły warsztat. Pojęcia zielonego nie mam czemu to ode mnie wziął, bo to był szajs niesamowity.
    Siedziałem potem nad kartką biała i myślałem nad czymś nowym, czymś czego nie rysowałem jeszcze. Przewertowałem wtedy magazyny komiksowe, jakieś Produkty, Spidery i magazyny o grach w poszukiwaniu czegoś ciekawego.
Gdzieś natrafiłem na jednoplanszówkę gdzie Zombie gada ze Śmiercią. Wtedy coś mi zaskoczyło w móżdżku: "Nie było jeszcze nigdy pasków o zombie! To może być coś ciekawego!" i siadłem do roboty.
    Narysowałem trochę pierwszych pasków i krótkich historyjek. Potem postanowiłem to wrzucić na komiksowego bloga i to ciągnąć tak, pokazując to innym. Powiem, że strasznie wyglądały pierwsze odcinki. Jezu, okropnie, a ja debilnie jeszcze poleciałem jak wiele żółtodziobów na forum Wraka i pochwaliłem się tym gównem. NA forum Wraka przesiadują prawdziwi  wyjadacze i profesjonalni twórcy opowieści obrazkowych jak: Skutnik, Turek, Szyłak, Śledziński, KRl, Lachowicz, Adler itp... No a ja tam się wepchałem z takim materiałem, że szkoda gadać. Zostałem oczywiście sprowadzony na ziemię, z resztą słusznie, i dostałem porządnego kopa na rozpęd, do dalszej pracy.
Coś z tej pracy widać, bo różnica między pierwszymi a najnowszymi odcinkami Umarlaków jest spora. Większość moich dawnych prac to szajs.
    Spędzałem całe godziny na rysowaniu, no niekiedy to było jakieś szaleństwo, w gimnazjum to przez jeden rok zarysowałem niesamowitą liczbę kartek a4. No po prostu wyrabiałem sobie łapę coraz bardziej, poznawałem do czego służą programy graficzne, trochę innych subtelniejszych rzeczy się uczyłem.
Nie. Ja się dalej uczę, dalej wyrabiam rękę, żeby w przyszłości dojść od własnego stylu, może mi się uda.

Oj taak na forum Produktu to pokazywałem raczkujące Umarlaki, dla mnie to był kawałek czasu temu juz. Powiem, ze było parę prac które dla mnie były naprawdę świetne.
Był okres gdy się jarałem tworami Fila i Marka Lachowicza. Goście używają niby prostych kresek i stylu, ale ma to niesamowity kreskówkowy klimat i jest niezwykle miłe dla oka. Fascynujące było to dla mnie jak za pomocą kompilacji grubych i chudych linii można uzyskać tak świetny efekt. Strasznie mnie tez złapał styl Simsona, oraz klimat jednoplanszówek Śledzia. No mamy w Polsce tyle naprawdę świetnych autorów, nic tylko patrzyć się na ich dokonania i się uczyć.
Gdy zobaczyłem na jakim poziomi są prace polskich rysowników to pomyślałem, że ja też mogę i że jak się wezmę ostro do roboty, to też kiedyś będę na takim poziomie. No i teraz ciągle zmierzam do tego poziomu. Mozę mi się uda (śmiech)
Konkretny twórca jakoś na mnie nie działa, raczej byłem pod wrażeniem ogółu polskiej produkcji

Z amerykańskich twórców bardzo mi się podoba styl Mignoli, plamy czerni i ten kanciasty styl maja w sobie pewien urok. Podoba mi się sposób w jak rysuje małpy :D. Eric Powell ze swoim "The Goon'em" też pokazał ciekawe połączenie Monthy Pythona z horrorem i elementami gore.
Ostatnio duże wrażenie zrobiło na mnie "Walking dead" scenariusza Roberta Kirkamana i rysunków  Tony'ego Moore. Było to świetne ujęcie wszystkiego tego co najbardziej uwielbiam w filmach o zombie. Najchętniej zobaczyłbym ten komiks sfilmowany w jakiś pożądny sposób, to byłby hit, znacznie lepszy od najnowszej produkcji Romera "Land of the dead".

Podoba mi się też niezwykle styl Grega Capullo, który aktualnie robi ołówkiem w Spawnie. Gość ma po prostu rękę do tworzenia wszelkiego rodzaju maszkar i demonów piekielnych. Szkoda tylko, ze musi rysunki robić do takich bełkotliwych scenariuszy Todda. Widziałem prace Todda McFarlane w crossoverze Batman/Spawn i naprawdę nie wiem czym się tak zachwycać. Wcale nie jest tak niesamowity, jak to wiele mówi. Starsze zeszyty Spawna też nie są jakimiś wymiataczami niesamowitymi pod względem grafiki. Capullo go bije na głowę i wsuwa na śniadanie.

Sandmana próbowałem, ale te koszmarne kolory i kiepskie rysunki mnie odstraszają. Komiks powinien też być dobry pod względem rysunków, to musi współgrać. Wiem, że mnie teraz zlinczują za to fani i ty, bo wiem że lubisz twórczość tego pana, ale nie podchodzi mi Stan Sakai. Jego kreska wydaje mi się jakaś sztywna, no nie wiem nie podchodzi mi całkiem. Patrzę się  na Usagiego i myślę, "To ja jakiś dziwny jestem, czy tutaj nie ma się czym zachwycać?". No patrzyłem, próbowałem, ale nic nie da się mnie do tego przekonać.
Absolutnymi wymiataczami są Uderzo i Gościnny z Asterixem, mam w domu cała kolekcję i wraz z bratem i tatą niezwykle sobie ją cenimy. Świetne żarty, sceneria historyczna i rozwijająca się kreska Uderza, palce lizać.
Super nietypowym komiksem też był Wolwerine/Hulk. Całkiem nieszablonowy crossover z rysunkami i scenarem Sama Keitha. Świetna sprawa. Nie czytałem jeszcze jego "Maxxa" ale widziałem jeden odcinek serialu animowanego na jego podstawie na Mtv i powiem, ze zapowiada się nieźle. Chętnie dorwałbym to w swoje łapska.
Jest jeszcze tyle rzeczy genialnych w zagranicznym komiksie z którymi się nie zapoznałem i tyle, które już widziałem, że trudno tu wymienić wszystko.
Najbardziej wstyd się przyznać, ale nie czytałem jeszcze Strażników Moore'a, który jest uważany za jeden z najlepszych komiksów jakie kiedykolwiek powstały.
Kurde jest tyle tego, że sam nie wiem czy wymieniłem chociaż połowę.

No na pomysły nie narzekam raczej, czasem miewam kiepskie, niekiedy nawet niezłe, ale miewam je.
Co do scenarów innych twórców, to mam na przykład jeden fajny scenar od Daniela Gizickiego w klimatach fantasy, do projektu "Miasto" z forum PCWiK. Nigdy jeszcze nie leciałem w takich klimatach, szczerze mówiąc od widoku "kolejnego netowego komiksu o zwariowanym RPG" mam nudności :] Ale to myślę, że nawet spoko opowieść i warto spróbować swoich sił w tym klimacie.
Pozatym większość ludzi nie widziało by mnie chyba w stylistyce jakiegoś mrocznego horroru, ale może kiedyś zobaczę jak sobie w czymś takim radzę.
Mam też fajną nierealna opowieść od Dema , który po tworzy Shine on i teraz pisuje scenary Vigorowi do Bossiego i Bosso.
Oprócz tego wraz z pisarzem Jakubem Ćwiekiem (autor książki "Kłamca") tworzymy kolekcję pasków "Ala i As". Konkretnie to ja się ślamazarę z rysowaniem :] Bo paski są już napisane, i może być coś z tego ciekawego myślę, potem może uda się gdzieś to puścić.
Ogólnie gdy sam sobie piszę to nie musze to robić szczegółowo sam wiem jak każda postać ma wyglądać, gdy współpracujesz z scenarzystą to on też może mieć swoje zdanie w wyglądzie postaci i ogółu komiksu. To jest chyba większe wyzwanie. Więcej ciekawych doświadczeń. Pozatym co dwie głowy to nie jedna przecież.
Tylko jakbym szybciej robił te rzeczy ech...

Heh po pierwsze zdałem sobie sprawę, ze komiks to niesamowita kupa pracy i ciężki kawałek chleba. To nie jest bazgranie ludków na marginesach zeszytów, ale siedzenie po parę godzin nad planszą, i naprawdę poważna sprawa.
Wiadomo na początku robi człowiek bo lubi, to w sumie nie zmienia się nigdy. Ale z biegiem czasu przestało to być niewinnym hobby, przemieniło się to w pasję.
Widziałem te wszystkie wspaniałe prace, które wychodzą spod rąk polaków i zrozumiałem, że nie można sobie ot tak bazgrać, trzeba się temu poświęcić całkiem, żeby dojść kiedyś do podobnego poziomu. Takim sposobem do dziś dużo kartek zapełniam każdego dnia.
Umarlaki są dla mnie sposobem żeby oczywiście dostarczyć rozrywki czytelnikom ewentualnym, to jest chyba najoczywistsze. Ale tez lubię pokazywać w krzywym zwierciadle te nasze małe podłości ludzkie. Niekiedy jakieś może to przemyślenia są moje, nie dodaję tutaj jakiejś ideologii do komiksu oczywiście. Jednakże, bawi mnie fakt, że blogowicze wchodzą na Umarlaki spodziewając się czegoś w stylu Garfielda, no bo w kategorii "komiks" jest, to musi być coś "fajowego", a zobaczą to. Mogę taką pułapką pokazać pewnym osobą coś po co pewnie sami by nie sięgnęli.
Takim sposobem ludzie mnie objeżdżali gdy narysowałem pasek o Katowickiej oraz gdy narysowałem komiks o Craigu- okultystycznym fanboju. Taki przeciętny blogowicz nie spodziewa się chyba po słowie "Komiks" takich rzeczy. A ja chętnie korzystam z makabreski, chętnie korzystam z pomysłów raczej nie typowych dla miłych kreskówek dla dzieci. Nie wszystkim to przypada do gustu.

Komiks jest dla mnie najbardziej twórczą i nieograniczoną dziedzina sztuki. Najlepsze w nim jest to, że nic nie ogranicza jego twórcy poza warsztatem i wyobraźni. To tak jakbyś potrafił latać i tworzyć co ci na myśl przyjdzie. Cudowna sprawa

W komentarzach pod paskiem o Katowicach wywiązała ise nawet dość obszerna dyskusja na ten temat. Jak ja reaguję? Hmm, no moje samouwielbienie, na szczęście nie jest jeszcze tak ogromne, abym odpowiadał :"Jesteście głupi i nie rozumiecie!", nie tędy droga, i oczywiście nie robię tak. Dyskutuję z ludźmi.
Nazywano mnie "Debilem bez serca" i pisali ludzie "Prześlij to rodzinom ofiar, zobaczymy czy to będzie takie zabawne". Ja się wtedy patrzę na ten pasek i próbuję tu dojrzeć humor. Facet gada ze Śmiercią na przystanku, i jadą na miejsce gdzie się wszystko wydarza.
Mnie chodziło o pewną potworną ironię. Bo tragedii można było zapobiec. Gdyby ktoś spotkał Śmierć i pogadał z nią, mógł by temu zapobiec, gdyby ktoś ja spotkał. Śnieg zalegał na dachu hali i gdyby ktoś wykonał swoje obowiązki i go sprzątnął to nie nastąpiła by ta tragedia. To było straszne zdarzenie,  potem konstruktor sali próbował popełnić samobójstwo. Tyle niepotrzebnych zgonów.
Mam na celu w Umarlakach pokazywać jacy my jesteśmy w głębi. Te nasze najbardziej skrywane złe myśli i podłość, ale pokazuję to w formie kreskówkowe czarnej komedii, bo tak chyba łatwiej podsunąć coś widzowi. To tak jakby eklerka z gorzkim nadzieniem. Lukier i czekolada są tylko przykrywką dla zaskakującej goryczy.
Taki cel miałem w pasku z Craigiem i hospicjum. Jesteśmy naprawdę wrednymi istotami. Pomyśl ile razy przebiegło ci przez głowę myśl "Jak dobrze, że to mnie ominęło" gdy widzisz w wiadomościach sprawozdania z miejsc zapalnych na całym świecie, wojny i konflikty, samobójcze ataki, choroby, śmierć wielu niewinnych osób. Nawet nieświadomie, żal ci jest tych osób, ale mimo wszystko nie chciałbyś być tam i doświadczać tego co oni. Tacy jesteśmy.

Gdy ktoś inaczej odczytywał moje intencje, to nie załamywałem się i nie przestawałem tworzyć, w gruncie rzeczy to chyba zawsze różnie odczytywane są efekty twórczości. To trochę stąpanie po cienkim lodzie. Ale nie zamierzam rezygnować z delikatnych tematów, o których zazwyczaj się milczy.
Oczywiście nie robię z siebie jakiegoś wieszcza, walczącego o prawdę z systemem. Po prostu o pewnych rzeczach trzeba mówić, a ja to ujmuje w formę paska komiksowego. Jeśli chociaż jedna osoba się nad czymś zastanowiła, czytając moje komiksy to mogę powiedzieć o małym sukcesie.

Hmm, a to szczerze mówiąc różnie bywa. Niekiedy ma się chęć wszystko wyśmiać, przeinaczyć, pokazać w groteskowym odbiciu. Innym razem natomiast nachodzi mnie chęć na pokazanie czegoś ostrzejszego, poważniejszego.
Bycie prześmiewcą ma swoje uroki, to też jest okej, bo można w sumie do wielu tematów podejść inaczej z przymrużeniem oka.
Komentowanie poważne natomiast to inna para kaloszy.
Ale chyba bardziej podoba mi się humorystyczna stylistyka.
Co nie oznacza jednak, że zrezygnuję z "poważniejszych odskoczni" . Może kiedyś w końcu narysuję jakąś dłuższą opowieść, której było by bliżej do horroru? Bo bardzo chciałbym coś takiego kiedyś zrobić. Zobaczę czy będę w stanie.

No ostatnio mnie coraz częściej nachodzi taka chęć, ale blog w sumie pasuje do formuły pasków komiksowych. nie zajmują dużo i są "linijkami" więc idealnie wpasowują się w konstrukcje bloga. No i do tego bawi mnie trochę, że pokazuję coś innego niż na onetowskich blogach można znaleźć. Wejdzie taka nastolatka na Umarlaki, a ja walnę coś o polityce czy jakiś cytat z biblii, i hehe co taka ma zrobić?(śmiech)
Blogowa publiczność jest zabawna, czasem ciekawi mnie jak zareaguje na ten czy inny pasek.
Ale jeśli juz mówimy o technicznych aspektach blog nadaje się tylko na publikacje stripów, ewentualnie jakiś jednoplanszówek. Jednakze na jakąś opowieść dłuższą to tylko strona internetowa z pożądnym i klarownym archiwum.

Ale chyba na razie pozostane na blogu, trochę jeszcze narobię rabanu na tym Onecie(śmiech)

Publiczność, na pewno motywuje do dalszej pracy i samodoskonalenia się. Naprawdę miło jest widzieć, że te fikołki podobają się komuś jeszcze oprócz mojej babci i rodziny(śmiech).
Czytam komentarze do mojej twórczości, niekiedy nawet wywiąże się dyskusja słowna między mną a czytelnikiem, czasem ktoś napisze, że najzwyczajniej w świecie Umarlaki mu się podobają, czasem coś zasugeruje i tak dalej i tak dalej.
Naprawdę mnie cieszy, że jeszcze komuś te komiksy sprawiają frajdę.

Ale powiem szczerze, że nie kieruję się przy tworzeniu "sztywniaków" czyimiś sugestiami. Zawsze rysuję to co akurat we mnie siedzi, rozwijam się, wprowadzam zmiany, poruszam różne tematy i komuś się to spodoba, innemu z kolei nie. Były głosy, że dawne Umarlaki były lepsze, bo więcej humoru i jakoś zabawniej było. Ale wszelkie zmiany, czy to w kresce czy w ogólnym klimacie pasków wypływają ze mnie i je zostawiam. Więc nie kieruję się sugestiami czytelników.

Ogólnie to chyba dla każdego net twórcy jest ważna publika i czytelnicy, każdemu sprawia radochę czytanie komentarzy zadowolonych z komiksu czytelników. Twórcy zakładają fora, rozmawiają z czytelnikami, mają z nimi kontakt. Takie fora, to fajna sprawa, bo można zamienić zdanie na temat komiksów i wymienić się doświadczeniem. Sam jestem na paru zarejestrowany i musze posiedzieć, że to dobra sprawa.
Chociaż niektórych ludzi z forum Kokoartu to się trochę boję, ich pytania typu "jaki kolor paznokci głównej bohaterki  w 120 odcinku komiksu podobał ci się najbardziej?" albo sugestie : "Duży palec u nogi na 5 kadrze jest narysowany krzywo!",  "Czemu w komiksie nie ma biuściastych bohaterek, spółkujących ze sobą?" są takie jakby eee...dziwne. Oczywiście nie mam nic do twórczości Konrada, bo chłopak robi kawałek przyzwoitej roboty.

Jeszcze jedno należy wspomnieć, że też nie można dać się zalać fali miodu, wylewającej się z komentarzy. Oczywiście cieszy mnie to, że podoba się moja twórczość innym, ale jak ktoś nazywa mnie "geniuszem" czy mówi, że "paski Umarlaków są boskie" to już przesadza. Geniuszami komiksu nazywać można twórców zasłużonych, którzy naprawdę ujarzmili kreskę i opowiadanie historii.
Widz patrzy na komiks zupełnie inaczej niż twórca. Ja już chyba przestałem się patrzeć na komiksy jako czytelnik. Patrząc się na swoje paski widzę jeszcze ile przedemną gór do przeskoczenia, zanim to będzie miało naprawdę profesjonalny wygląd.
Konstruktywną krytykę przyjmuję jak najbardziej otwarcie, miodne komentarze z wielkim dystansem, bo samouwielbienie i zachwyt nie sprzyjają samodoskonaleniu się. Tu trzeba odrobiny pokory, dużo pasji i pracy. A za kilkanaście lat, to hoho kto wie?(śmiech)